ROUWAUTO? OF SAMEN ONDERWEG…

Aan het einde van vorig jaar zat ik aan tafel bij een familie die afscheid moest nemen van haar man, hun vader en opa. We bespraken alles rustig, stap voor stap. Tot we bij het vervoer kwamen. Daar stokte het. Hun moeder was afhankelijk van een rolstoel. Er moest dus een rolstoeltaxi komen. Maar dat voelde voor haar niet goed. Alleen, met een onbekende chauffeur, los van haar gezin… terwijl juist samen zijn op zo’n dag zo belangrijk is. Daarbij kwam dat de tijden steeds niet definitief gemaakt konden worden, wat onrust gaf. En juist dat wil je niet, in een periode die al zo kwetsbaar is.

Toen ik merkte hoeveel spanning dit gaf, stelde ik voorzichtig een andere mogelijkheid voor: een uitvaartbus. Ze hadden er nog niet eerder van gehoord. Ik vertelde hoe het werkt. De bus heeft ruimte voor 26 personen en dat meneer, in zijn kist, mee kan in de bus. Dat mevrouw met haar rolstoel er gewoon bij kan. En dat er daarnaast nog plek is voor kinderen en kleinkinderen, samen, als één geheel. Langzaam zag ik iets veranderen. Rust. En ook een beetje verwondering.

Op de dag van het afscheid stond de bus keurig op tijd klaar. Eerst werd meneer naar binnen gebracht en kreeg hij een mooie plek in het midden van de bus. Daarna kwam mevrouw met haar rolstoel, dicht bij hem. En vervolgens stapte de rest van het gezin in, met bloemen, herinneringen… en zelfs een tas met glaasjes en zijn lievelingsborrel. Ik nam plaats voorin, om de route te begeleiden. En terwijl we vertrokken, gebeurde er iets bijzonders. De spanning maakte plaats voor iets lichters. Het leek wel bijna een schoolreisje. We reden nog één keer de rotonde extra rond. Een laatste groet. Een stil eerbetoon. Onderweg maakten we een korte stop. De glaasjes werden gevuld. Er werd geproost: op vader, op opa, op het leven dat hij had geleefd. Het was klein, eenvoudig… maar zo waardevol.

Bij het crematorium stapten we samen uit. Zonder haast, zonder onrust. Er was ruimte. Om adem te halen. Om er te zijn. Na het afscheid bracht de bus ons weer terug naar de plek waar we opgestapt waren, zo waren we weer allemaal veilig thuis. Samen. Zoals we gekomen waren.

Soms zit troost in samen onderweg zijn..

Gewoon… Omdat iedere uitvaart zorg verdient!